
Διάβαζα αποσπάσματα από το βιβλίο της Susan Barash “The new wife” (η καινούργια σύζυγος) και στάθηκα σ’ενα σημείο. Συνεχίζουν οι γυναίκες του σήμερα να είναι προσκολημένες στην εικόνα της νύφης Σταχτοπούτα;

Διάβαζα αποσπάσματα από το βιβλίο της Susan Barash “The new wife” (η καινούργια σύζυγος) και στάθηκα σ’ενα σημείο. Συνεχίζουν οι γυναίκες του σήμερα να είναι προσκολημένες στην εικόνα της νύφης Σταχτοπούτα;
Γίνομαι πολύ καχύποπτη με την πληθώρα των ατόμων που θέλουν να βελτιώσουν τις ζωές των τρίτων βγάζοντας χρήματα με αποτέλεσμα να βελτιώνουν τη δική τους. Ο παραπάνω τίτλος ανήκει σε post του Steve Pavlina (stevepavlina.com) που πρόσφατα μάλιστα έγραψε βιβλίο και βρίσκεται ήδη από τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του μέσα στην 100άδα των best sellers (σε λίγο χρονικό διάστημα ίσως μπεί στην 10δα).
Διαβάζοντας το βιογραφικό του ήταν πασιφανές ότι υπήρξε αρκετά “ζωυρός” σε νεαρή ηλικία και αυτές οι αταξίες τον βοήθησαν να βελτιώσει τον ευατό του σε τέτοιο βαθμό που πλέον μπορεί να παροτρύνει και να συμβουλεύει τρίτους. Δε θεωρώ αδύνατον ένας άνθρωπος που έχει πέσει σε λούκια να ανακάμψει και να βγεί σοφότερος γιατί όλοι από τα δύσκολα μαθαίνουμε, αλλά ότι μπορεί να βγεί στον κόσμο και να αρχίσει το κήρυγμα περί βελτίωσης των ψυχών ημών .. ε αυτό πάει πολύ. Το διαδίκτυο έχει γεμίσει από παρόμοιους συγγραφείς. Παρουσιάζονται σαν απόστολοι που είναι έτοιμοι να θυσιαστούν προκειμένου να πετύχουν το σκοπό τους. Εγώ πάντως ένα πράγμα ξέρω. Οτι οι περισσότεροι από αυτούς, ίσως να υπάρχουν κι εξαιρέσεις, το μόνο που κάνουν είναι να αποπλανούν τον κόσμο που διψάει να πληρώσει κάποια χρήματα εξαγοράζοντας τη βασιλεία των ουρανών. Και το εξοργιστικότερο όλων είναι όχι αυτοί που παρουσιάζονται ως σωτήρες αλλά αυτοί που τους πιστεύουν.
Είχα ανάγκη να το πώ και το… έγραψα.
” Στέγνωσε το στόμα της, κοκάλωσαν οι σουβλιές πάνω που ήταν έτοιμες πάλι να πιάσουν δουλειά, ανέβηκαν οι παλμοί της καρδιάς της και μια σκέψη σφηνώθηκε ανάμεσα σε δυό μεγάλες σουβλιές και μια μικρή,ανερχόμενη : Κι εγώ τί κάνω; ποιόν προσβάλλω όταν δεν αγαπώ τον Κυριάκο αλλά πηδιέμαι καθημερινά μαζί του, ενώ με άλλον θα ήθελα να είμαι; Το παιδί του προσβάλλω; Τη γυναίκα του ; Τον ίδιο; Εμένα; Μήπως εμένα πάνω απ’ όλα; .. και παρέλειψε να διευκρινίσει, να ομολογήσει ίσως- στον εαυτό της με ποιόν θα ήθελε να είναι και δεν ήταν “
Απόσπασμα από το νέο βιβλίο της Μαίρης Κόντζογλου με τίτλο ” περπάτα με τον άγγελό σου”
Είμαι περήφανη που η Μαίρη είναι φίλη μου και μάλιστα καρδιακή αν και δε βλεπόμαστε πολύ συχνά. Αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Με κάποιους ανθρώπους δε χρειάζεται να είσαι καθημερινά για να επικοινωνείς. Ισα ισα που η έλλειψη καθημερινότητας κάνει τη συνάντηση ακόμα πιο όμορφη. Γιατί διάλεξα το συγκεκριμένο σημείο από τις 645 σελίδες του βιβλίου της; γιατί αντιπροσωπεύει κάποιους προβληματισμούς που καλό θα ήταν να υπάρχουν σήμερα… στις σχέσεις… στα θέλω… στις επιλογές.
Συνιστώ το βιβλίο ανεπιφύλακτα. Εχει χιούμορ, προβληματισμό, ευρηματικότητα, είναι επίκαιρο.